((إِذَا رَأَى أَحَدُكُمْ مِنْ أَخِيهِ، أَوْ مِنْ نَفْسِهِ، أَوْ مِنْ مَالِهِ مَا يَعْجِبَهُ [فَلْيَدْعُ لَهُ بِالبَرَكَةِ] فَإِنَّ الْعَيْنَ حَقٌّ))[1].

(زمانى كه يكى از شما از برادر، يا خودش، يا از مالش، خوشش آمد، پس براى آن دعاى بركت نمايد، چرا كه چشم زخم، حقيقت دارد).

 

[1] مسند أحمد 4/447 وابن ماجه ومالك، وألباني در صحيح الجامع 1/212 آنرا صحيح دانسته است. ونگا: تحقيق زاد المعاد أثر أرناؤوط 4/170