به نام خداوند رحمتگر مهربان

  

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سوگند به سپيده‏دم (1)

 

وَالْفَجْرِ ﴿1﴾

و به شبهاى دهگانه (2)

 

وَلَيَالٍ عَشْرٍ ﴿2﴾

و به جفت و تاق (3)

 

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿3﴾

و به شب وقتى سپرى شود (4)

 

وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾

آيا در اين براى خردمند [نياز به] سوگندى [ديگر] است (5)

 

هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ ﴿5﴾

مگر ندانسته‏ اى كه پروردگارت با عاد چه كرد (6)

 

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾

با عمارات ستون‏دار ارم (7)

 

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿7﴾

كه مانندش در شهرها ساخته نشده بود (8)

 

الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ﴿8﴾

و با ثمود همانان كه در دره تخته‏ سنگها را می ‏بريدند (9)

 

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿9﴾

و با فرعون صاحب خرگاه‏ها [و بناهاى بلند] (10)

 

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ﴿10﴾

همانان كه در شهرها سر به طغيان برداشتند (11)

 

الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ﴿11﴾

و در آنها بسيار تبهكارى كردند (12)

 

فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ﴿12﴾

[تا آنكه] پروردگارت بر سر آنان تازيانه عذاب را فرونواخت (13)

 

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾

زيرا پروردگار تو سخت در كمين است (14)

 

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿14﴾

اما انسان هنگامى كه پروردگارش وى را می ‏آزمايد و عزيزش می ‏دارد و نعمت فراوان به او می ‏دهد می ‏گويد پروردگارم مرا گرامى داشته است (15)

 

فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ﴿15﴾

و اما چون وى را می ‏آزمايد و روزى‏اش را بر او تنگ می ‏گرداند می ‏گويد پروردگارم مرا خوار كرده است (16)

 

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ﴿16﴾

ولى نه بلكه يتيم را نمی ‏نوازيد (17)

 

كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ﴿17﴾

و بر خوراك[دادن] بينوا همديگر را بر نمی نگيزيد (18)

 

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿18﴾

و ميراث [ضعيفان] را چپاولگرانه می ‏خوريد (19)

 

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا ﴿19﴾

و مال را دوست داريد دوست داشتنى بسيار (20)

 

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿20﴾

نه چنان است آنگاه كه زمين سخت در هم كوبيده شود (21)

 

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ﴿21﴾

و [فرمان] پروردگارت و فرشته[ها] صف‏درصف آيند (22)

 

وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ﴿22﴾

و جهنم را در آن روز [حاضر] آورند آن روز است كه انسان پند گيرد و[لى] كجا او را جاى پندگرفتن باشد (23)

 

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى ﴿23﴾

گويد كاش براى زندگانى خود [چيزى] پيش فرستاده بودم (24)

 

يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿24﴾

پس در آن روز هيچ كس چون عذاب‏كردن او عذاب نكند (25)

 

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿25﴾

و هيچ كس چون دربندكشيدن او دربند نكشد (26)

 

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿26﴾

اى نفس مطمئنه (27)

 

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾

خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد (28)

 

ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿28﴾

و در ميان بندگان من درآى (29)

 

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿29﴾

و در بهشت من داخل شو (30)

 

وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿30﴾