قال الله تعالی: {إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ{45} ادْخُلُوهَا بِسَلاَمٍ آمِنِينَ{46} وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ إِخْوَاناً عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ{47} لاَ يَمَسُّهُمْ فِيهَا نَصَبٌ وَمَا هُم مِّنْهَا بِمُخْرَجِينَ}{48}. الحجر: 45 – 48
و قال تعالی: { يَا عِبَادِ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ{68} الَّذِينَ آمَنُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا مُسْلِمِينَ{69} ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنتُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُونَ{70} يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَأَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ{71} وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ{72} لَكُمْ فِيهَا فَاكِهَةٌ كَثِيرَةٌ مِنْهَا تَأْكُلُونَ} {73} الزخرف: 68 – 73
و قال تعالی: { إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينٍ{51} فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ{52} يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَقَابِلِينَ{53} كَذَلِكَ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ{54} يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ آمِنِينَ{55} لَا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا
الْمَوْتَةَ الْأُولَى وَوَقَاهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ{56} فَضْلاً مِّن رَّبِّكَ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}{57} الدخان: 51 – 57
و قال تعالی: { إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ{22} عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ{23} تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ{24} يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ{25} خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ{26} وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ{27} عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ}{28} المطففين: 22 – 28 و الآيات فی الباب کثيرة

خداوند می فرمايد: هر آئينه پرهيزگاران در بوستان ها و چشمه ها باشند، به ايشان گفته شود: در آئيد در اينجا سلامتی ايمن شده، و بيرون کنيم آنچه در سينه های شان از کينه. برادر يکديگر شده بر تخته ها روبروی يکديگر نموده و بر ايشان در آنجا هيچ رنجی نرسد و آنان از آنجا بيرون کرده نمی شوند. حجر: 45 – 48
و می فرمايد: گفته شود: ای بندگانم هيچ ترسی بر شما نيست امروز و نه شما اندهگين شويد آن بندگان من که ايمان آورده اند به آيت های ما و مسلمان بودند، گفته شود در آئيد به بهشت؛ شما و زنان شما خوشحال گردانيده شده. بر ايشان کاسه های پهن و دراز از طلا و کوزه ها نيز، در بهشت باشد آنچه خواهش کند نفس و لذت گيرد از ديدن او چشم ها و شما اينجا جاودانه هستيد، و اين آن بهشتی است که عطا کرده شد شما را بسبب آنچه عمل می کرديد اينجا برای شما هست ميوه های بسيار که از آن می خوريد. زخرف: 68 – 73
و می فرمايد: هر آئينه متقيان در جايگاه با امن باشند در بوستان ها و چشمه ها بپوشند از حرير نازک و حرير لک روبروی يکديگر شده، اين چنين باشد حال و يکجای شان (ازدواج) سازيم با حورگشاده چشم. بطلبند آنجا هر ميوهء را ايمن شده، نچشند مرگ، مگر مرگ نخستين را و حفظ شان نمود خداوند از عذاب دوزخ بسبب بخشايش و فضل از جانب پروردگار تو، اين فيروزی بزرگ است. دخان: 51 – 57
و می فرمايد: هر آئينه نيکوکاران در نعمت باشند بر تخت ها نشسته، نظر می کنند بهر جانب بشناسی در روی های شان تازگی نعمت. نوشانيده شود ايشان را از شراب خالص سر به مهر، مهر او مشک باشد و بهمين شراب پاک رغبت کنند، رغبت کنندگان. و آميختنی آن را از آب تسنيم باشد، چشمه ای که از آن مقربين خداوندی می نوشند. مطففين: 22 – 28

1880- وعنْ جَابِرٍ رضِي اللَّه عنْهُ قَال: قَالَ رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « يَأْكُلُ أَهْلُ الجنَّةِ فِيهَا ويشْرَبُون، ولا يَتَغَوَّطُون، ولا يمْتَخِطُون، ولا يبُولُون، ولكِنْ طَعامُهُمْ ذلكَ جُشَاء كَرشْحِ المِسْكِ يُلهَمُونَ التَّسبِيح وَالتكْبِير، كَما يُلْهَمُونَ النَّفَسَ » رواه مسلم.

1880- از جابر رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: اهل بهشت در آن می خورند و می آشامند، و نجاست ننموده و آب بينی نداشته و بول نمی نمايند، ولی طعام شان مانند ترشح مشک از بدن شان خارج می گردد و همانطور که نفس می کشند تسبيح گفتن و تکبير گفتن برای شان الهام می شود.
ش: يعنی به همان آسانی نفس کشيدن بذکر خدا اشتغال ورزد.

1881- وعَنْ أَبي هُريْرةَ رضِيَ اللَّه عنْهُ قَال: قَال رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « قَال اللَّه تَعالَى: أَعْددْتُ لعِبادِيَ الصَّالحِينَ مَا لاَ عيْنٌ رَأَت، ولاَ أُذُنٌ سَمِعتْ ولاَ خَطَرَ علَى قَلْبِ بَشَر، واقْرؤُوا إِنْ شِئتُم: { فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جزَاءً بِما كَانُوا يعْملُونَ } [ السجدة: 17 ] متفقٌ عليه.

1881- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: خداوند فرمود: من برای بندگان نيکوکار خويش چيزی را مهيا نمودم که نه چشمی ديده و نه گوشی شنيده و نه در دل کسی خطور نموده است و اگر می خواهيد بخوانيد. (هيچکس نمی داند که چه نعمت های بی نهايت که سبب روشنی چشم است برای شان ذخيره گرديده است). سجده: 17

1882- وعَنْهُ قَال: قال رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « أَوَّلُ زُمْرَةٍ يدْخُلُونَ الْجنَّةَ على صُورَةِ الْقَمرِ لَيْلَةَ الْبدْرِ. ثُمَّ الَّذِينَ يلُونَهُمْ علَى أَشَدِّ كَوْكَبٍ دُرِّيٍّ في السَّمَاءِ إِضَاءَة: لاَ يُبولُونَ ولاَ يتَغَوَّطُونَ، ولاَ يتْفُلُونَ، ولاَ يمْتَخِطُون. أمْشاطُهُمُ الذَّهَبُ، ورشْحهُمُ المِسْكُ، ومجامِرُهُمُ الأُلُوَّةُ عُودُ الطِّيبِ أَزْواجُهُم الْحُورُ الْعِينُ، علَى خَلْقِ رجُلٍ واحِد، علَى صُورَةِ أَبِيهِمْ آدم سِتُّونَ ذِراعاً في السَّماءِ » متفقٌ عليه .
وفي روايةٍ للبُخَارِيِّ ومُسْلِم: آنيتُهُمْ فِيهَا الذَّهَبُ، ورشْحُهُمْ المِسْكُ، ولِكُلِّ واحِدٍ مِنْهُمْ زَوْجَتَانِ يُرَى مُخُّ سُوقِهما مِنْ وراءِ اللَّحْمِ مِنَ الْحُسْنِ، لاَ اخْتِلاَفَ بينَهُمْ، ولا تَبَاغُض: قُلُوبهُمْ قَلْبُ رَجُلٍ واحِدٍ، يُسَبِّحُونَ اللَّه بُكْرةَ وَعَشِيّاً » .

1882- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: اولين گروهی که به بهشت وارد می شوند به شکل ماه شب چهارده هستند، سپس کسانی که در مرتبه به آنها نزديک اند، مانند روشن ترين ستارهء که در آسمان پرتو افگنی می کند. بول و نجاست ننموده و آب بينی و دهان هم ندارند، شانه های شان طلا و بوی شان مشک، و مجمرهای شان چوب عود و همسران شان حور عين، همه به شکل يک مرد، به شکل پدر شان آدم عليه السلام شصت (60) گز در آسمان می باشند.
و در روايتی از بخاری و مسلم آمده است که ظرفهای شان در آن طلا و بوی شان مشک است و برای هر کدام شان دو همسر است که از زيبائی مغز ساق پای شان از پشت گوشت ديده می شود. در ميان شان اختلاف و دشمنی با همديگر نبوده و دلهای شان يک دل است و در صبح و شام تسبيح خداوند را می گويند.

1883
- وَعَن المُغِيرَةِ بْن شُعْبَة رَضِي اللَّه عَنْهُ عنْ رسُولِ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَال: « سأَل مُوسَى صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم ربَّهُ، ما أَدْنَى أَهْلِ الْجنَّةِ مَنْزلَةً؟ قَال: هُو رَجُلٌ يجِيءُ بعْدَ ما أُدْخِل أَهْلُ الْجنَّةِ الْجَنَّةَ، فَيُقَالُ لَه: ادْخِلِ الْجنَّة. فَيقُول: أَيْ رَبِّ كَيْفَ وقَدْ نَزَل النَّاسُ منَازِلَهُمْ، وأَخَذُوا أَخَذاتِهِم؟ فَيُقَالُ له: أَتَرضي أَنْ يكُونَ لَكَ مِثْلُ مُلْكِ

مَلِكٍ مِنْ مُلُوكِ الدُّنْيا؟ فَيقُول: رضِيتُ ربِّ، فَيقُول: لَكَ ذَلِكَ ومِثْلُهُ ومِثْلُهُ ومِثْلُهُ ومِثْلُهُ، فَيقُولُ في الْخَامِسَةِ: رضِيتُ ربِّ، فَيَقُول: هَذَا لَكَ وعشَرةُ أَمْثَالِهِ، ولَكَ ما اشْتَهَتْ نَفْسُكَ، ولَذَّتْ عَيْنُكَ. فَيَقُول: رضِيتُ ربِّ، قَال: ربِّ فَأَعْلاَهُمْ منْزِلَةً؟ قال: أُولَئِك الَّذِينَ أَردْتُ، غَرسْتُ كَرامتَهُمْ بِيدِي وخَتَمْتُ علَيْهَا، فَلَمْ تَر عيْنُ، ولَمْ تَسْمعْ أُذُنٌ، ولَمْ يخْطُرْ عَلَى قَلْبِ بشَرٍ » رواهُ مُسْلم .

1883- از مغيره بن شعبه رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: موسی عليه السلام از پروردگارش سؤال نمود که پائين مرتبه ترين اهل بهشت کدام است؟
فرمود: آن مرديست که بعد از وارد شدن اهل بهشت به بهشت می آيد و به وی گفته می شود که به بهشت وارد شو!
وی می گويد: ای پروردگارم چگونه وارد شوم که مردم به جايگاههای خويش فرود آمده و جا گرفته اند؟
گفته می شود: آيا راضی می شوی که مانند پادشاهی از پادشاهان دنيا برايت داده شود؟
می گويد: پروردگارا! راضی شدم.
پس می فرمايد: برای تو آن است و مانند آن و مانند آن و مانند آن و مانند آن و در پنجم می گويد: پروردگارا! راضی شدم. سپس می فرمايد: برای تو آنست و ده برابرش و برای تست آنچه که دلت آرزو نموده و به چشمت لذتبخش آيد.
می گويد: راضی شدم پروردگارا!
گفت: پس بالا مرتبه ترين شان؟
فرمود: آنها کسانی اند که نهال کرامت شان را بدست خويش نشاندم و بر آن مهر نمودم. پس چشمی نديده و گوشی نشنيده و در دل بشری خطور ننموده است