دین و ژین

از عبدالله بن بُسْرٍ –رضي الله عنه- روايت شده كه مردى گفت: يا رسول الله! ‏امور اسلام زياد هستند، به من چيزى ياد دهيد كه به آن تمسك جويد، پيامبر –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((لاَ يَزَالُ لِسَانُكَ رَطْباً مِنْ ذِكْرِ اللهِ))[8]. (پيوسته زبانت با ياد خدا تَر باشد).

و نيز آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَنْ قَرَأَ حَرْفَاً مِنْ كِتَابِ اللهِ فَلَهُ بِهِ حَسَنَةٌ، وَالْحَسَنَةُ بِعَشْرِ أَمْثَالِهَا، لاَ أَقُولُ: ﴿الم﴾ حَرْفٌ ؛ وَلَكِنْ: أَلِفٌ حَرْفٌ، وَلاَمٌ حَرْفٌ، وَمِيمٌ حَرْفٌ))[9].

(هركس يك حرف از قرآن بخواند، يك نيكى برايش نوشته می‌شود، و هر نيكى، ده برابر می‌شود، من نمی‌گويم: ﴿الم﴾ يك حرف است، بلكه: ألف يك حرف، لام يك حرف، و ميم يك حرف است).

عقبه بن عامر –رضي الله عنه- می‌گويد: در صُفَّه بوديم كه رسول الله –صلى الله عليه وسلم- بيرون آمد و فرمود: ((أَيُّكُمْ يُحِبُ أَنْ يَغْدُوَ كُلَّ يَوْمٍ إِلَى بُطْحَانَ أَوْ إِلَى العَقِيْقِ فَيَأْتِيَ مِنْهُ بِنَاقَتَيْنِ كَوْمَاوَيْنِ فِي غَيْرِ إِثْمٍ وَلاَ قَطِيْعَةِ رَحِمٍ؟)).

كدام يك از شما دوست دارد كه هر روز صبح، به بُطْحَان يا عقيق برود و با دو شتر بار برگردد بدون اين كه گناهى يا قطع صله‏ ى رحمى انجام داده باشد؟)

گفتيم: يا رسول الله ما دوست داريم، فرمود: ((أَفَلاَ يَغْدُو أَحَدُكُمْ إِلَى المَسْجِدِ فَيَعْلَمَ، أَوْ يَقْرَأَ آيَتَيْنِ مِنْ كِتَابِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ خَيْرٌ لَهُ مِنْ نَاقَتَيْنِ، وَثَلاَثٌ خَيْرٌ لَهُ مِنْ ثَلاَثٍ، وَأَرْبَعٌ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَرْبَعٍ، وَمِنْ أَعْدَادِهِنَّ مِنَ الإِبِلِ))[10].

(هركس به مسجد برود و دو آيه از كتاب خداوند عز وجل را ياد بگيرد يا بخواند، براى از از دو شتر بهتر است، وسه آيه از سه شتر، و چهار آيه از چهار شتر، و به تعداد آيات از همان تعداد شتر، برايش بهتر و سودمندتر است).

و رسول الله –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَنْ قَعَدَ مَقْعَداً لَمْ يَذْكُرِ اللهَ فِيهِ كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ تِرَةٌ، وَمَنْ اضْطَجَعَ مَضْجَعَاً لَمْ يَذْكُرِ اللهَ فِيهِ، كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ تِرَةٌ))[11].

(هركس در جايى بنشيند و آنجا، خدا را ياد نكند، از طرف خدا، بر او زيان وارد خواهد شد، و هركس به پهلو بخوابد و خدا را ياد نكند، براى اين غفلت هم از جانب خدا زيان خواهد ديد).

و آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَا جَلَسَ قَوْمٌ مَجْلِسَاً لَمْ يَذْكُرُوا اللهَ فِيهِ، وَلَمْ يُصَلُّوا عَلَى نَبِيِّهِمْ إِلاَّ كَانَ عَلَيْهِمْ تِرَةٌ، فَإِنْ شَاءَ عَذَّبَهُمْ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُمْ))[12].

(هر گروهى در مجلسى بنشينند و در آن ذكر الله را نكنند و بر پيامبرشان درود نفرستند، مگر اينكه بر آنها حسرت و افسوس وارد می‌شود، و بر خداست كه آنها را ببخشد يا عذاب دهد).

وآنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَا مِنْ قَوْمٍ يَقُومُونَ مِنْ مَجْلِسٍ لاَ يَذْكُروُنَ اللهَ فِيهِ إِلاَّ قَامُوا عَنْ مِثْلِ جِيْفَةِ حِمَارٍ وَكَانَ لَهُمْ حَسْرَةً))[13].

هيـچ گروهى از مجلسى كه در آن خدا را ياد نكرده‏ اند بر نمی‌خيزند، مگر مثل اينكه از [نزد] لاشه‌ى الاغى برخاسته‌اند، و حسرت آنها را فراگرفته است).