به نام خداوند رحمتگر مهربان

  

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سوگند به اين شهر (1)

 

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿1﴾

و حال آنكه تو در اين شهر جاى دارى (2)

 

وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿2﴾

سوگند به پدرى [چنان] و آن كسى را كه به وجود آورد (3)

 

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

براستى كه انسان را در رنج آفريده‏ايم (4)

 

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾

آيا پندارد كه هيچ كس هرگز بر او دست نتواند يافت (5)

 

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿5﴾

گويد مال فراوانى تباه كردم (6)

 

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿6﴾

آيا پندارد كه هيچ كس او را نديده است (7)

 

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿7﴾

آيا دو چشمش نداده‏ايم (8)

 

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ ﴿8﴾

و زبانى و دو لب (9)

 

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿9﴾

و هر دو راه [خير و شر] را بدو نموديم (10)

 

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿10﴾

و[لى] نخواست از گردنه [عاقبت‏نگرى] بالا رود (11)

 

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿11﴾

و تو چه دانى كه آن گردنه [سخت] چيست (12)

 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿12﴾

بنده‏اى را آزادكردن (13)

 

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

يا در روز گرسنگى طعام‏دادن (14)

 

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿14﴾

به يتيمى خويشاوند (15)

 

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿15﴾

يا بينوايى خاك‏نشين (16)

 

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿16﴾

علاوه بر اين از زمره كسانى باشد كه گرويده و يكديگر را به شكيبايى و مهربانى سفارش كرده‏اند (17)

 

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿17﴾

اينانند خجستگان (18)

 

أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿18﴾

و كسانى كه به انكار نشانه‏هاى ما پرداخته‏اند آنانند ناخجستگان شوم (19)

 

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿19﴾

بر آنان آتشى سرپوشيده احاطه دارد (20)

 

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ ﴿20﴾