دین و ژین

1208- وعن ابن عبَّاس رَضيَ اللَّه عَنه، أَنَّ النَّبِيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، بعَثَ مُعَاذاً رضيَ اللَّه عَنْهُ إِلى اليَمنِ فَقَال: « ادْعُهُمْ إِلى شهادَةِ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ اللَّه وَأَنِّي رسُولُ اللَّه، فإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذلك، فَأَعْلِمْهُم أَنَّ اللَّهَ تَعَالى افترض عَليهِمْ خَمسَ صَلواتٍ في كُلِّ يَوْمِ وليلة، فَإِن هُمْ أَطاعُوا لِذلكَ فَأَعْلمْهُمْ أَنَّ اللَّه افترض عَليهِمْ صَدقَةً تُؤخَذُ مِنْ أَغْنِيَائِهِم، وَتُردُّ عَلى فُقَرائهِم» متفقٌ عليه.

1208- از ابن عباس رضی الله عنهما روايت است که:

پيامبر صلی الله عليه وسلم معاذ رضی الله عنه روا به يمن فرستاده و فرمود: آنها را دعوت کن تا گواهی دهند که معبود بر حقی جز الله نيست و اينکه من بنده و فرستادهء خدا می باشم. پس اگر در اين مورد از تو فرمان بردند، آگاه شان کن که خداوند در هر شبانه روز پنج نماز بر آنها فرض نموده است. باز اگر از اين امر پيروی کردند با خبر شان ساز که خدای تعالی بر آنها صدقهء فرض نموده است که از ثروتمندان شان گرفته شده و به فقراء و ناتوانان شان باز گردانده می شود.

1209- وعَن ابن عُمَر رَضِيَ اللَّه عنْهَما، قال: قال رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « أُمِرْتُ أَن أُقاتِلَ النَّاسَ حتى يشهدوا أَن لا إِلهَ إِلاَّ اللَّه وأَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّه، ويُقِيمُوا الصَّلاة، وَيُؤْتُوا الزَّكاة، فَإِذا فَعَلوا ذلك، عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وأَمْوَالَهم إِلاَّ بحَقِّ الإِْسلامِ وحِسابُهُمْ عَلى اللَّهِ » مُتفقٌ عليه.

1209- از ابن عمر رضی الله عنهما روايت  شده که:

رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: امر شدم با مردم بجنگم تا گواهی دهند که معبود بر حقی جز الله نيست و اينکه محمد صلی الله عليه وسلم رسول خدا است و نماز را بر پا دارند وزکات را بدهند، و چون اين کار را انجام دادند، خونها و مالهای خود را جز بحق اسلام از من محافظت نموده اند و حساب (باطن) شان با خدا است.

1210- وَعَنْ أَبي هُريرةَ رَضِي اللَّه عَنْه، قال: لمَّا تُوُفي رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، وَكانَ أَبُو بَكْر، رَضِي اللَّه عَنْه، وَكَفَرَ مَنْ كَفَرَ مِنَ العرب،فَقَالَ عُمرُ رَضيَ اللَّه عَنْه: كيفَ تُقَاتِلُ النَّاسَ وَقدْ قَالَ رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « أُمِرتُ أَنْ أُقاتِل النَّاسَ حتَّى يَقُولُوا لا إِلهَ إِلاَّ اللَّه فَمَنْ قَالهَا، فقَدْ عَصَمَ مِني مَالَهُ وَنَفْسَهُ إِلاَّ بِحَقِّه، وَحِسَابُهُ عَلى اللَّه؟ » فَقَالَ أَبُو بَكْر: واللَّهِ لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ الصَّلاةِ والزَّكاة، فإِن الزَّكَاةَ حَقُّ المَال. واللَّهِ لَو مَنعُوني عِقَالاً كانَوا يُؤَدونَهُ إِلى رَسُولِ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، لَقَاتَلْتُهُمْ على منعِه، قَالَ عُمرُ رَضِيَ اللَّه عَنْه: فَوَاللَّهِ مَا هُو إِلاَّ أَن رَأَيْتُ اللَّه قَدْ شَرَحَ صَدْرَ أَبي بَكْرٍ للقِتَال، فَعَرفْتُ أَنَّهُ الحَق. مُتفقٌ عليه.

1210- از ابو هريره رضی الله عنه شده که:

چون رسول الله صلی الله عليه وسلم وفات يافتند، ابوبکر رضی الله عنه خليفه بود و عده ای از مردم عرب به کفر گرويدند. عمر رضی الله عنه گفت: چگونه با مردم می جنگی در حاليکه رسول الله صلی الله عليه وسلم فرموده که: امر شدم با مردم بجنگم تا اينکه بگويند: لا اله الا الله، و آنکه آن را بگويد، حقا که جان و مالش را از من حفظ کرده است، جز بحق اسلام وحساب (باطن) او با خداست.

ابوبکر رضی الله عنه گفت: سوگند بخدا می جنگم با کسی که ميان نماز و زکات فرق گذارد، زيرا زکات حق مال است وسوگند بخدا اگر زانوبند شتری را که به رسول الله صلی الله عليه وسلم می دادند، از من باز دارند، با امتناع آن با آنها می جنگم.

عمر رضی الله عنه گفت: پس والله نبود آن مگر اينکه ديدم خداوند دل ابوبکر رضی الله عنه را برای جنگ باز گشوده و دانستم که آن حق است.

1211- وعن أَبي أَيوبَ رضِي اللَّه عنْه، أَنَّ رَجُلاً قَالَ للنَّبيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: أَخْبِرْني بِعَملٍ يُدْخِلُني الجَّنَة، قَال:« تَعْبُدُ اللَّه وَلاَ تُشْرِكُ بِه شَيْئا، وتُقِيمُ الصَّلاة، وتُؤْتي الزَّكاة، وتَصِلُ الرَّحِمَ » متفقٌ عليه.

1211- از ابو ايوب رضی الله عنه روايت شده که:

مردی برای پيامبر صلی الله عليه وسلم گفت: از عملی باخبرم ساز که به بهشتم وارد نمايد.

فرمود: اينکه خدای را پرستيده و به او شريک نياوری و نماز را گزارده و زکات را داده و صلهء رحم را پيوسته داری.

1212- وَعنْ أَبي هُرَيرَة رضِي اللَّه عنه، أَنَّ أَعرابِيًّا أَتى النَّبِيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم فَقَال: يا رَسُول اللَّهِ دُلَّني على عمَل إِذا عمِلْتُه، دخَلْتُ الجنَّة. قَال: « تَعْبُدُ اللَّه ولا تُشْرِكُ بِهِ شَيْئا، وَتُقِيمُ الصَّلاة، وَتُؤْتِي الزَّكاَة المَفْرُوضَة، وَتَصُومُ رَمَضَانَ » قَال: وَالذي نَفْسِي بِيَدِه، لا أَزيدُ عَلى هذا. فَلَمَّا وَلَّى ، قالَ النَّبِيُّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلى هذا » مُتفقٌ عليه.

1212- از ابو هريره رضی الله عنه روايت شده که:

اعرابيی خدمت پيامبر صلی الله عليه وسلم آمده و گفت: يا رسول الله صلی الله عليه وسلم مرا به عملی رهنمائی کن که چون آن را انجام دهم به بهشت داخل گردم.

فرمود: اينکه خدای را عبادت نموده و به وی چيزی را شريک نياوری و نماز را برپا داشته و زکات فرض شده را بدهی و رمضان را روزه بگيری.

گفت: سوگند به ذاتی که جانم در دست اوست بر اين نمی افزايم و چون رفت، آنحضرت صلی الله عليه وسلم فرمود: آنکه خوشش آيد که بسوی مردی از اهل بهشت بنگرد، بايد بسوی آن مرد بنگرد.