در اين باب احاديث زيادی آمده که گذشت و از جمله حديث و الله فی عون العبد ما کان العبد فی عون اخيه و حديث کل معروف صدقة و امثال آن است.

 

969- وعن أَبي سعيدٍ الخُدْريِّ رَضيَ اللَّه عنه قال: بينما نَحْنُ في سَفَرٍ إِذ جَاءَ رَجُلٌ على رَاحِلةٍ له، فَجعَلَ يَصْرِفُ بَصَرهُ يَمِيناً وَشِمَالا، فقال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم:«مَنْ كَانَ مَعَهُ فَضْلُ ظَهر، فَلْيعُدْ بِهِ على منْ لا ظَهر له، ومَنْ كانَ له فَضلُ زَاد، فَلْيَعُدْ بِهِ عَلى مَنْ لا زَادَ له » فَذَكَرَ مِنْ أَصْنافِ المال ما ذَكَرَه، حَتى رَأَينَا أَنَّهُ لا حقَّ لأحَدٍ منا في فضْل. رواه مسلم.

 

969- از ابو سعيد خدری رضی الله عنه روايت شده که گفت:

در اثنائيکه با پيامبر صلی الله عليه وسلم در سفری بوديم، ناگاه مردی که بر چارپايش سوار بود آمد و چشمش را به طرف راست و چپ می گرداند، (تا کسی را که بکمک نيازمند باشد، ببيند) و رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: کسيکه سواريی زائد بر حاجتش داشته باشد، بايد با کسيکه سواری ندارد، همکاری نموده و او را به پشت سرش سوار نمايد. و کسيکه توشهء زائدی داشته باشد، بايد به کسی دهد که توشه ندارد. و از انواع مال آنچه را که يافت، ذکر نمود تا اينکه گمان کرديم برای هيچيک از ما حقی در زيادتی نيست.

 

970- وعنْ جابرٍ رضيَ اللَّه عنه، عَنْ رسول اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم أَنَّه أَرادَ أَنْ يَغْزُوَ فقال: يا معْشَرَ المُهَاجِرِينَ والأنصار، إِنَّ مِنْ إخوَنِكُم قَوْما، ليْس لهمْ مَال، وَلا عشِيرَة، فَلْيَصُمَّ أَحَدكم إِليْهِ الرَجُلَيْنِ أَوِ الثَّلاثَة، فما لأحدِنَا منْ ظهرٍ يحْمِلُهُ إلا عُقبَةٌ  يعْني كَعُقْبَةٍ أَحَدهمْ، قال: فَضَممْتُ إليَّ اثْنَيْينِ أَو ثَلاثَةً ما لي إلا عُقبةٌ كعقبَةِ أَحَدِهمْ مِنْ جَملي. رواه أبو داود.

 

970- از جابر رضی الله عنه روايت شده که:

آنحضرت صلی الله عليه وسلم ارادهء غزوه (نبرد) نموده و فرمود: ای گروه مهاجر و انصار! هرآئينه در ميان برادران شما کسانی وجود دارند که نه مال دارند و نه هم قبيله ای، پس بايد هر کدام شما دو يا سه نفر شانرا با خود بگيرد و هيچکدام ما سواريی زائد نداشته که ديگری را با خود بگيرد، مگر پشت سر هر کدام، من دو نفر را با خود گرفتم. گفت: دو يا سه نفر را با خود گرفتم، در حاليکه بر شترم فقط جای يک نفر را پشت سرم داشتم.

 

971- وعنه قال: كانَ رسول اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يَتَخلَّف في المسِيرِ فَيُزْجِي الضَّعيف ويُرْدفُ ويدْعُو له.. رواه أبو داود بإِسناد حسن.

 

971- از جابر رضی الله عنه روايت شده که:

رسول الله صلی الله عليه وسلم در راه خود را به آخر می کشيد و به اين ترتيب ناتوان و درمانده را رانده و ديگری را پشت سرش سوار نموده و برايش دعا می نمود.